W srebrzyste pola chciałbym z Tobą iść I marzyć cicho ...

 - Człowieku - ozwał się duch - jeżeli masz w piersi serce,
a nie kamień, nie wypowiadaj tych słów bezmyślnych i obmierzłych,
póki się sam nie przekonasz, kim jest i gdzie żyje ten nadmiar ludności.
Czyżbyś miał prawo rozstrzygać, którzy ludzie powinni żyć, a którzy umrzeć?
Być może w oczach Boga mniej zasługujesz na to, aby żyć,
niźli miliony istot podobnych temu dziecięciu biednego człowieka.
Chryste! Że też słuchać muszę, jak marny robak, żerujący na liściu,
uskarża się na nadmiar żywności pośród swych współbraci,
co głodni pozostają w pyle ziemi!

 Po co żyjesz na tym świecie, jeżeli nic ci z tego świata nie smakuje?

 Słyszałaś kiedyś powiedzenie, że trzeba być naprawdę przerażonym, żeby być odważnym?

 Kiedy długo patrzysz w otchłań, otchłań również spogląda w głąb ciebie.

 Tak bardzo cię kocham, ale dlaczego cię kocham, nigdy się nie dowiem.

 Z niektórymi dziewczętami nigdy nie można dociec, co się na dnie kryje.

 Płakać trzeba w spokoju. Tylko wtedy ma się z tego radość.

 -Jasna cholera boję się.
-Jasna cholera, jesteś tylko człowiekiem. Powinieneś się bać.

 Podziel się moja tajemnica z wiatrem, ale nie miej pretensji, ze on przekaże ja drzewom.

 Czy to nie absurdalne, że wspomnienia o dobrych czasach o wiele częściej doprowadzają do łez niż wspomnienia o tych złych?