...jest prawdą, iż miłość potrafi przeżyc stratę i znieść ból.

 Nigdy nie bij osła, na którym siedzisz.

 Takie będą Rzeczypospolite, jakie ich młodzieży chowanie.

 Jesteśmy niczym łzy w deszczu, które giną w rwącym strumieniu rzeczy doczesnych.

 Człowiek czasem ma już dość uciekania. Świat staje się bardzo mały, kiedy nie masz się gdzie podziać.

 Ja nie uciekam od problemów, ja je rozwiązuję.

 Moja przeszłość jest tylko moja i muszę pogrzebać ją tam, gdzie jej miejsce – w przeszłości.

 Nie warto płakać nad rozlanym mlekiem.

 Twoje nagie ciało powinno należeć tylko do tych, którzy zakochują się w twojej nagiej duszy.

 Tak oto dążymy naprzód, kierując łodzie pod prąd, który nieustannie znosi nas w przeszłość.

 Nawet stojąc w miejscu, można zabłądzić.