(...) starość jest jakoś podobna do dzieciństwa. Człowiek nie ma już wielu obowiązków i spraw niecierpiących zwłoki.
Czas rozciąga się jak guma, a jednocześnie bliskość śmierci sprawia, że każdy moment jest ważny i można rozkoszować się każdą chwilą, kiedy nic człowieka nie boli, co nie zdarza się zresztą tak często.
Możesz kogoś, kto ma oczy zawiązane, nie wiem jak zachęcać, aby patrzył przez opaskę, a i tak nic nie zobaczy.
Każdy ma jakiś skarb, który zanadto miłuje, by go powierzyć w cudze ręce.
Człowiek nie dostrzega ważnych chwil w życiu, rozumie to dopiero wtedy, gdy jest już za późno.
Człowiek uczy się na błędach wtedy, kiedy wie, że je popełnia.
W dnie kieliszka wszystko znika.
Człowiek nie może się bać,
gdy postępuje właściwie.
Czerpałyśmy z naszej beznadziejnej walki niespodziewaną radość.
Życie nie jest łatwe, miłe i przyjemne.
Duma jest źródłem zniszczenia, duma pożera żywcem umysł, serce i duszę.
Nie dla pieniędzy się żyje, lecz za nie.
