Czym jest choroba noblistów?

Zjawisko wcale nie jest tak rzadkie, dlatego mówi się wręcz o „chorobie noblowskiej”. Te nietypowe schorzenie dotyczy około 30 z ponad 900 laureatów Nagrody Nobla. Ta choroba dotknęła wiele sławnych osób, w tym Marią Skłodowską-Curie

Po odebraniu nagrody wysnuwali oni nagle niepokojące teorie, w które święcie wierzyli. Uczeni po odniesieniu sukcesu w świecie nauki, zaczęli wierzyć w dziwaczne teorie pseudonaukowe i spiskowe.

Od Nobla do choroby noblistów

Chorobę noblistów po raz pierwszy opisał profesor David Gorski. Ten amerykański chirurg, wykładowca i bloger (Respectful Insolence), demaskujący pseudonaukowe teorie, w 2008 roku zdiagnozował przypadłość atakującą niektórych laureatów Nagrody Nobla.

Skupił się na przypadku chemika Linus Pauling, który jako jedyny indywidualnie otrzymał nagrodę aż dwukrotnie. W 1973 założył instytut witaminy C i twierdził, że może ona wyleczyć wiele chorób, w tym nawet nowotwory. Głosił, że ta witamina opóźnia starzenie i odsuwa śmierć. To stało się jego życiową obsesją, której poświęcał coraz więcej czasu i energii.

Kto jeszcze cierpiał na to schorzenie?

Choroba ta dotknęła także Nikolaasa Tinbergena. Ten laureat Nagrody Nobla z dziedziny medycyny, w pewnym momencie zaczął uważać, że za autyzm u dzieci odpowiedzialne są surowe matki i chłodne wychowanie.

Kary Mullis, noblista z 1993 roku z dziedziny chemii, krótko po otrzymaniu nagrody zaczął snuć teorie oderwane od rzeczywistości. Nie wierzył w związek wirusa HIV z chorobą AIDS, otwierał umysł za pomocą LSD i twierdził, że ma kontakt z cywilizacją pozaziemską pod postacią mówiącego szopa pracza. Choroba noblowska z czasem zaczęła się u niego coraz bardziej pogłębiać.

Także polska noblistka, wybitna uczona, dwukrotnie uhonorowana w dziedzinie fizyki i chemii za odkrycie polonu i radu, Maria Skłodowska- Curie, cierpiała na tę dziwną chorobę. Wraz z mężem Piotrem silnie fascynowali się medium Eusapią Palladino, która rozmawiała ze zmarłymi i duchami. Włoska medium dodatkowo potrafiła przesuwać przedmioty bez ich dotykania, czy unosić w powietrze stoliki.

Tej chorobie uległ sam Albert Einstein, który w 1932 roku uwierzył w zdolności jasnowidzenia młodej Amerykanki Gene Davis. Cenił jej zdolności nadprzyrodzone i mocno w nie wierzył.

DZ