Nie żyje Łucja Kossakowska. Miała 98 lat

Nie żyje wybitna scenografka teatralna, artystka przez lata związana z najważniejszymi scenami w Polsce i za granicą. Informację o jej śmierci przekazała rodzina, a wiadomość szybko obiegła środowisko kulturalne, wywołując liczne wyrazy smutku i wspomnienia o jej ogromnym dorobku artystycznym. Przez dekady współtworzyła oblicze polskiego teatru, pozostawiając po sobie prace, które na stałe wpisały się w historię scenografii.

Łucja Kossakowska, jedna z najwybitniejszych postaci polskiej scenografii, nie żyje. Smutną informację przekazał jej syn, Marek Kossakowski, publikując osobisty i pełen wzruszeń wpis w mediach społecznościowych. W pożegnaniu podkreślił zarówno ogromny dorobek artystyczny swojej mamy, jak i jej niepowtarzalną osobowość, która na trwałe zapisała się w historii polskiego teatru.

Z ogromnym smutkiem przyjęliśmy wiadomość o śmierci Łucji Kossakowskiej. -zaczał swój wpis

Kim była Łucja Kossakowska?

Urodzona 1 stycznia 1928 roku w Błoniu, Łucja Kossakowska była uznawaną scenografką, która kształtowała język plastyczny teatru przez kilka dekad. Ukończyła Akademię Sztuk Pięknych w Warszawie, gdzie początkowo studiowała tkactwo, a następnie przeniosła się na Wydział Scenografii. Dyplom uzyskała w 1955 roku. Od początku kariery zawodowo związana była z Teatrem Narodowym w Warszawie, gdzie przez wiele lat pełniła funkcję etatowej scenografki.

Jej debiutem była scenografia do spektaklu „Uśmiech Giocondy” Aldousa Huxleya w reżyserii Andrzeja Łapickiego (1957). Kluczowym momentem w jej karierze było przygotowanie scenografii do sztuki „Namiestnik” Rolfa Hochhutha (Teatr Narodowy, 1966), co zaowocowało długą współpracą z reżyserem Kazimierzem Dejmkiem także poza granicami kraju.

Kossakowska była znana z własnego, charakterystycznego stylu scenograficznego – unikała realizmu, sięgała po abstrakcyjne kompozycje, monumentalne formy, symbolikę i kontrasty barwne. Jej prace były nie tylko dekoracją, ale i nośnikiem emocji i sensów – zawsze ściśle współgrały z reżyserią i kondycją sceniczną bohaterów.

Tworzyła dla czołowych polskich scen, takich jak Teatr Polski w Warszawie, Teatr im. Stefana Jaracza w Łodzi czy Warszawska Opera Kameralna. Pracowała również za granicą – m.in. w Berlinie, Düsseldorfie i Belgradzie. Jej projekty były prezentowane na wielu wystawach międzynarodowych, m.in. w Tokio, Oslo i podczas Praskiego Quadriennale.

Była dwukrotną laureatką nagrody scenograficznej na Festiwalu Sztuk Klasycznych w Opolu. Odznaczona została Złotym Krzyżem Zasługi i aktywnie działała w środowisku artystycznym – należała do Związku Polskich Artystów Plastyków od 1956 roku. Przez całe życie była też związana z edukacją artystyczną, inspirując kolejne pokolenia twórców.

źródło zdjęc: Canva