• Nie dajesz pieniędzy, popełniasz grzech?
• Czy złożenie ofiary pieniężnej jest obowiązkiem?
• Przepisy stanowią jednoznacznie

Składanie ofiary na tacę w Kościele jest określone specjalnymi przepisami. Mówią one wprost, czy nie włożenie pieniędzy na mszy do koszyka stanowi o popełnionym grzechu.

Nie dajesz pieniędzy, popełniasz grzech?

Składanie ofiary pieniężnej w kościele polega na dobrowolnym przekazaniu pewnej sumy pieniędzy na cele kościelne lub charytatywne podczas mszy świętej lub innych obrzędów religijnych.

Jest to praktyka powszechna w wielu religiach, w tym w chrześcijaństwie. Ofiary te mogą być zbierane na potrzeby utrzymania kościoła, wsparcia duszpasterskiego, działalności charytatywnej, misyjnej lub na cele społeczne.

Temat dotyczący składania ofiary na tacę w Kościele, jest o tyle ważny, że wiąże się z utrzymywaniem przez wiernych Kościołów i parafii, a także zakupu niezbędnych rzeczy, które są potrzebne przy organizacji różnych świąt.

Powodem takiej decyzji są plany, które w swoich założeniach mają likwidację Funduszu Kościelnego.

Wiele osób zastanawia się zatem, czy popełnia grzech nie dokonując przekazania datku w takiej postaci. Odpowiedź jest zawarta w Kodeksie Prawa Kanonicznego.

Czy złożenie ofiary pieniężnej jest obowiązkiem?

Takie kwestie są wyjaśnione w piątym przykazaniu. Stanowi ono o tym, że wierni powinni troszczyć się o potrzeby parafii. Takie stanowisko utrzymują również duszpasterze, twierdząc, że jest to pomoc finansowa w pokrywaniu kosztów związanych z utrzymaniem budynków należących do parafii, w tym Kościołów.

Troszczyć się o potrzeby wspólnoty Kościoła – piąte przykazanie kościelne

Bardziej dokładne wyjaśnienia można przeczytać już w konkretnych przepisach.

Przepisy stanowią jednoznacznie

Przepisy kościelne stanowią jednoznacznie o tym, czy w obowiązku wiernych leży kwestia składania ofiary pieniężnej.

ZOBACZ TAKŻE: To może Cię zaskoczyć! Nowe wyzwania przed Kościołem! Rozszerzona lista grzechów

Informacje takie zawarte są w Kodeksie Prawa Kanonicznego.

Wierni mają obowiązek zaradzić potrzebom Kościoła, aby posiadał środki konieczne do sprawowania kultu, prowadzenia dzieł apostolstwa oraz miłości, a także do tego, co jest konieczne do godziwego utrzymania szafarzy – stanowi kan. 222, § 1. Kodeksu Prawa Kanonicznego.