Szczęście według Jacka Santorskiego

 Videant consules,ne quid res publica detrimenti capiatniechaj baczą konsulowie,by rzeczpospolita nie poniosła jakiej szkody.

 Zróbcie, by uczciwość opłacała się bardziejniż kradzież, a nie będzie kradzieży.

 Idą czasy, których znamieniem będzie wyścig pracy, jak przedtem był wyścig żelaza, jak przedtem był wyścig krwi.

 Łatwiej uwolnić się z więzienia tyrana, niż z pęt idei.

 Największe szczęście w życiu to pewność, że jesteśmy kochani ze względu na nas samych, albo raczej pomimo nas samych.

 Szczęście to nie cel, lecz sposób podróżowania. Szczęście to nie planowanie na przyszłość, ale cieszenie się z teraźniejszości. Szczęście to retailowanie siebie dla siebie.

 Dobrze jest być dobrym, ale lepiej jest mieć szczęście.

 Szczęściem jest mieć kogoś, kto bez względu na wszystko, usiądzie obok ciebie, złapie cię za rękę i powie:
"Pamiętaj, zawsze możesz na mnie liczyć."

 Szczęście to nie cel, to sposób podróżowania. Świat pełen jest osób, które naoglądały się filmów, przeczytały książki, po których zaczęły myśleć, że szczęście to dojście do określonego miejsca, ale kiedy tam dotrą, nie czują nic specjalnego... Bo szczęście to nie punkt docelowy, lecz sposób podróżowania.

 Drodzy są rodzice, dzieci, krewni, domownicy, ale miłość wszystkiego zawarła w sobie ojczyzna.