To odbiera ludziom szczęście. Jeden z aforyzmów noblisty zaskakuje

Rabindranath Tagore, indyjski noblista z 1913 roku, w tomie Zbłąkane ptaki zostawił setki krótkich myśli. Tagore o szczęściu nie pisał tam wprost, ale kilka aforyzmów pokazuje, co może je odbierać. Trzy z nich wybrał portal ChilliZET. Jedna przestroga dotyczy ludzi, którzy zbyt mocno starają się czynić dobro.

Tagore o szczęściu mówił w zbiorze krótkich aforyzmów

Zbiór Zbłąkane ptaki ukazał się w 1916 roku nakładem nowojorskiego wydawnictwa Macmillan. Tagore sam przełożył teksty z bengalskiego na angielski. Tom to ponad 300 krótkich, ponumerowanych utworów, a niektóre mają tylko jedno zdanie.

Książkę zadedykował T. Harze z Jokohamy, który gościł go podczas pierwszej wizyty w Japonii w 1916 roku. Część utworów powstała właśnie w czasie tej podróży. Inne są przekładem wierszy z bengalskiego tomu Kanika. Krishna Kripalani dopuszczał nawet wpływ japońskiego haiku.

To nie jest poradnik. Żadnej listy przeszkód tam nie ma. Trzy myśli o tym, co przeszkadza w szczęśliwym życiu, wskazał dopiero ChilliZET i to portal dopisał do nich interpretację.

Trzy aforyzmy noblisty mówią, co przeszkadza w byciu szczęśliwym

Pierwsza przestroga dotyczy żalu. W aforyzmie numer 6 Tagore pisze, że kto płacze za utraconym słońcem, ten przegapi również gwiazdy. Według ChilliZET chodzi o pogodzenie się z przemijaniem. Dopiero wtedy można w pełni docenić teraźniejszość.

Druga dotyczy lęku przed pomyłką. Aforyzm numer 130 mówi, że kto zamyka drzwi przed wszystkimi błędami, ten zostawia na zewnątrz także prawdę. Portal czyta to jako ostrzeżenie przed obawą o śmieszność i cudze opinie. Kto jej ulegnie, nie zrobi nawet pierwszego kroku, a przy tym traci ważne doświadczenia.

Trzecia brzmi jak paradoks. W aforyzmie numer 184 pada myśl, że ten, kto jest zbyt zajęty czynieniem dobra, nie znajduje czasu, by być dobrym. ChilliZET widzi w tym krytykę dobrych uczynków na pokaz. Chodzi o działanie dla reputacji albo dla poklasku, które według portalu nie jest autentyczne i nie daje szczęścia.

Co ciekawe, w żadnym z tych trzech zdań nie pada słowo „szczęście”. Wszystkie mówią o czymś innym. O stracie, o błędzie, o dobroci.

Rabindranath Tagore został pierwszym noblistą z Azji

Przypomnijmy, że Rabindranath Tagore urodził się 7 maja 1861 roku w Kalkucie i tam zmarł 7 sierpnia 1941 roku. Był poetą, prozaikiem, dramatopisarzem i filozofem. Literacką Nagrodę Nobla dostał w 1913 roku, a Akademia Szwedzka doceniła jego głęboko wrażliwe, świeże i piękne wiersze. Został pierwszym laureatem z Indii i z Azji.

Zajmował się też edukacją. W 1901 roku współtworzył eksperymentalną szkołę w Santiniketanie, łączącą indyjskie i europejskie metody nauczania. W 1921 roku przekształcono ją w uniwersytet Visva-Bharati.

Jego utwory wybrano na hymny narodowe Indii i Bangladeszu. W 1915 roku król Jerzy V nadał mu tytuł szlachecki. Tagore zrzekł się go po masakrze w Jallianwala Bagh w 1919 roku. Na polski przekładali go między innymi Leopold Staff i Jan Kasprowicz.

Źródło zdjęcia: Canva