• Droga do aktorstwa
• Od „Drogi” po „Najdłuższą wojnę nowoczesnej Europy”
• Życie prywatne
• Ostatnie pożegnanie

Droga do aktorstwa 

Danuta Zaborowska‑Aleksandrowicz przyszła na świat 24 maja 1928 r. Pasję do sztuki rozwijała najpierw w murach Państwowej Wyższej Szkoły Aktorskiej w Krakowie, skąd w 1953 r. wyruszyła w teatralną drogę. Debiut sceniczny szybko otworzył jej drzwi do Teatru Wybrzeże i Teatru Zagłębia w Sosnowcu, gdzie przez kolejne trzy dekady zachwycała publiczność wszechstronnymi kreacjami dramatycznymi i komediowymi.

Od „Drogi” po „Najdłuższą wojnę nowoczesnej Europy”

Choć scena była jej pierwszym domem, to właśnie ekran przyniósł jej krajową rozpoznawalność. Drobne, lecz wyraziste role w serialach „Daleko od szosy”, „Droga” oraz monumentalnej produkcji „Najdłuższa wojna nowoczesnej Europy” sprawiły, że widzowie zaczęli kojarzyć jej twarz i charakterystyczny sposób gry. Jednak prawdziwą miłość publiczności zdobyła dzięki krótkim, lecz zapadającym w pamięć epizodom w „Czterdziestolatku” – serialu, który na stałe wpisał się w historię polskiej popkultury.

Życie prywatne

Prywatnie artystka tworzyła zgrany duet z reżyserem Tadeuszem Aleksandrowiczem. Ich małżeństwo uchodziło w środowisku za przykład partnerskiej współpracy zawodowej i rodzinnego ciepła. Po śmierci męża Zaborowska‑Aleksandrowicz coraz rzadziej pojawiała się publicznie, a ostatnie lata spędziła w Domu Aktora Weterana w Skolimowie, otoczona opieką kolegów po fachu i wspomnieniami dawnych sukcesów.

ZOBACZ TAKŻE: Nie żyje Gwiazdor filmów Quentina Tarantino! Miał 67 lat

Ostatnie pożegnanie 

Uroczystości pogrzebowe odbyły się 23 czerwca 2025 r. w kaplicy ośrodka w Skolimowie, a następnie trumna z jej ciałem spoczęła na Cmentarzu Bródnowskim w Warszawie. Brak medialnego rozgłosu sprawił, że wielu fanów dopiero teraz dowiaduje się o odejściu aktorki. Jest to kolejny przykład, jak szybko przemija rozgłos, nawet gdy sceniczny dorobek pozostaje nieprzemijający.

Pozostawiła po sobie imponujący dorobek: dziesiątki ról teatralnych i telewizyjnych, które do dziś inspirują młodych adeptów sztuki aktorskiej. Jej kariera to dowód na to, że nawet niewielkie role mogą stać się kultowe, jeśli tchnie się w nie autentyczność i serce. Widzowie, którzy dorastali przy telewizorach lat 60. i 70., wciąż wspominają jej uśmiech i ciepłe spojrzenie.