Talent rośnie w samotności,charakter wśród ...
Talent rośnie w samotności,charakter wśród ludzi.
Gdybym mógł, gdybym
tak mógł wydrzeć sobie serce
i odrzucić serce, i być bez serca.
Głupiec tak się męczy wysiłkiem, że nie potrafi nawet dotrzeć do miasta.
Można z łatwością poznać charakter człowieka po tym, jak traktuje tych, którzy nic mu nie mogą dać.
Lepiej więc być samemu niż z kimś,
kogo się nie kocha, kto jest namiastką,
czy też czymś w tym rodzaju.
Dziwna bowiem jest natura ludzka; im mniej sami mamy skłonności do męczeństwa, tym natarczywiej żądamy go od innych.
Ludzie zazdroszczą innym tego, czego sami nie posiadają. A przecież mogliby starać się to posiąść.
Człowiek, który chce być tylko człowiekiem, szybko nim przestanie być.
Zastanawiam się, ilu osobom nie udaje się być z tymi, których pragną i kończą z innymi tylko z rozsądku - Nic tak nie niszczy człowieka od środka, jak udawanie, że wszystko jest dobrze.
Tylko wtedy łatwo jest żyć z człowiekiem,kiedy nie uważa się siebie za lepszegood niego ani jego za lepszego od siebie.
Przecenianie możliwości danego człowieka może okazać się najdroższym ze wszystkich luksusów.