Dobroć i pokora są najmilsze Bogu i ludziom. Człowiek dojrzewa ...
Dobroć i pokora są najmilsze Bogu i ludziom. Człowiek dojrzewa w pokorze serca.
Ludzie mogą się uśmiechać, poklepywać cię po plecach, udawać przyjaciół, ale to jeszcze nie znaczy, że nimi są.
Dobry dowódca nie powinien okazywać słabości.
Żyjąc w niezgodzie, odmawiasz sobie zachwytu nad światem.
[...] umysł nie ogarnia spostrzeżeń zbyt namacalnie i wyraźnie oczywistych.
Bo jak długo można tęsknić za człowiekiem, o którym wiesz, że już nigdy do ciebie nie wróci?
Widziała to, czego nikt inny nie mógł dostrzec, słyszała dźwięki niemożliwe do słyszenia, czuła zapachy jakich doprawdy nikt nie czuł.
Ale jeśli ruszysz za kimś, kto zabłądził w lesie, sama także możesz zgubić drogę.
Obudzisz się, ty, moja królewno...
Co weźmiesz do serca, zostanie w nim na zawsze.
Nadzieja tego świata wykrwawia się z lufy karabinu.