Pokolenie płatków śniegu- kim oni są?

Pokoleniem Płatków Śniegu (snowflake generation) nazywa się młodych ludzi urodzonych po 1995 roku. To osoby, które stały się pełnoletnie po 2010 roku.

Skąd taka nazwa? Dzisiejsi nastolatkowie i dwudziestokilkulatkowie uważają się za wyjątkowych, unikalnych i pięknych, niczym płatki śniegu. Są przekonani o swojej wyjątkowości i mają olbrzymie oczekiwania wobec życia. A jednocześnie są nadmiernie wrażliwi, nieodporni na stres i przeciwności oraz mało samodzielni. Niezaradni życiowo i emocjonalnie. Nadmiernie skoncentrowani na sobie, egoistyczni i roszczeniowi.

Przy tym delikatni niczym śnieżynki, podatni na krytykę oraz urazę. Mają tendencje do dramatyzowania i stawania się w roli ofiary. Oczekują, że inni rozwiążą za nich problemy. S nieodpowiedzialni i cały czas zawieszeni pomiędzy dorastaniem a dorosłością. Wszystko przez nadopiekuńczych rodziców, którzy nie przygotowali dzieci na zderzenie z prawdziwym światem.

Płatki śniegu i rodzice helikoptery

Pokolenie płatków śniegu zostało wychowane przez „rodziców helikoptery”. Takich, którzy przedkładają potrzeby dzieci ponad wszystko inne. Jednocześnie nadmiernie lękają się o ich bezpieczeństwo i niepotrzebnie je wyręczają. Od wczesnego dzieciństwa otaczają opieką na każdym kroku i rozpieszczają ponad miarę.

ZOBACZ TAKŻE: Fryderyki 2023: Lista nominowanych. Kiedy i gdzie oglądać?

Jak uchronić dziecko przed tym losem?

Rodzice nie powinni wyręczać dziecka, a pozwolić mu na samodzielne rozwiązywanie problemów. Jeśli będą wszystko za nie robić, dziecko nigdy nie rozwinie swoich zdolności ani pewności siebie na tyle, żeby poradzić sobie z nimi samemu.

Warto pozwolić dziecku uczyć się na błędach i traktować pomyłki jako okazję do nauki i rozwoju. Pozwalanie, by czasem coś mu nie wyszło i pomoc w zrozumieniu tego, jak zrobić to następnym razem, jest cenną lekcją.

To bardzo ważne, aby dziecko czuło, że rodzice je wspierają i są przy nim bez względu na wszystko. Nie chodzi o wyręczanie go i zwalnianie ze wszystkich obowiązków, lecz o podanie pomocnej dłoni, czy służenie radą i wsparciem, gdy tego potrzebują.

Dziecko musi również czuć, że jest ważne i bezwarunkowo akceptowane przez rodziców. To właśnie dzięki akceptacji już od najmłodszych lat, w późniejszym czasie lepiej rozwinie się jego samoocena i poczucie własnej wartości.