Nie jestem niczyją własnością. Należę wyłącznie do samego siebie.

 Ludzie w rzeczywistości przeżywają tylko połowę tego, co naprawdę mogliby przeżyć - rzecz jasna, jeżeli mają trochę szczęścia.

 Bo sprawiedliwość jest wtedy, gdy ktoś inny wreszcie cierpi

 Zawsze mówiłaś, że najdłuższa podróż zaczyna się od jednego kroku.

 Jest dosyć cierpienia w jednej uliczce Londynu by wykazać, że Bóg nie kocha człowieka.

 Całe nieszczęście ludzi płynie stąd, że nie mówią jasnym językiem.

 Człowiek zawsze w końcu dociera do punktu, w którym rzeczy nie można dłużej odkładać na później, nie można być słabym przez jeszcze jeden dzień i obiecywać sobie, że jutro zacznie się inne życie.

 (...) żadne z nas nie umie żyć teraźniejszością, ciągle gonimy za złudą doskonałości innego miejsca i czasu.

 Niektóre kobiety są ozdobą dla stroju, a inne potrzebują stroju, żeby się ozdobić!

 W Niebie, brakuje wszystkich interesujących ludzi.

 Są pytania, których próbuję nie zadawać,
i sprawy, o których usilnie stara się nie mówić.