Boli mnie całe moje istnienie.
Bo smutek rodzi się zawsze
z czasu, który upływa,
a nie zostawia owocu.
Nie potrzebuję być kimś kim nie jestem.
Całe życie czekamy na nadzwyczajnego człowieka zamiast zwyczajnych ludzi przemieniać w nadzwyczajnych.
Całe to miejsce to takie piękne rumiane jabłko, tyle że zgniłe w środku.
I tylko przyjdź. Dotknij mnie czule i przytul tak, abym zapomniała o wszystkim.
Istnieją drzwi, których nie należy otwierać. Do innych niebezpiecznie jest
się nawet zbliżyć, by ktoś na głos naszych kroków nie otworzył ich od wewnątrz. Nigdy bowiem nie wiadomo,
co lub kogo zastaniemy
po drugiej stronie.
Rzadko jednak zaprzątam sobie tym głowę. Co za różnica, jaka jest prawda, przecież dzięki niej nie zdobędę jedzenia.
Niech poczucie winy nauczy cię, jak postąpić następnym razem.
Uczucia tych, których przestaliśmy kochać, są zawsze śmieszne.
