Ludzie mali nie cierpią swojej ...
Ludzie mali nie cierpią swojej skali.
Po co twarz ludziom, którym patrzą tylko na ręce.
Dopiero wówczas, gdy dostrzeżemy, że żaden człowiek nie jest zupełnie czarny jak diabeł, ani też zupełnie biały, jak anioł, lecz, że wszyscy jesteśmy, jak zebry w paski lub szarzy, jak orły i dopiero wówczas, gdy wyciągniemy z tego spostrzeżenia praktyczny wniosek, mamy możność naprawdę zrozumieć ludzi.
Im więcej dowiaduję się o ludziach, tym bardziej lubię swojego psa.
Każdy z nas ma taką małą nadzieję na niemożliwe...
Istnieje tyle krzyży, ile ludzi.
Są pożegnania, na które nigdy nie będziemy gotowi. Są słowa, które zawsze wywoływać będą morza łez.
I są takie osoby na myśl, o których zawsze zasypie nas lawina wspomnień.
Świat wypadł mi z moich rąk.
Jakoś tak nie jest mi nawet żal.
Nie ludzie nami rządzą, lecz własne słabości.
Człowiek ma w sobie kosmos.
Nie ma pośpiechu. Jeśli coś jest nam przeznaczone, wydarzy się - we właściwym czasie, z odpowiednią osobą i z dobrych powodów.