Dzieci uświadamiają nam jak szybko mijają lata.

 Spadając w drżącą pustkę wyciągam do ciebie dłoń zatracam się w zimnym żalu czy ta krucha miłość jest sposobem by powiedzieć żegnaj.

 Idziesz albo umierasz, taki jest morał tej opowiastki.

 Idioto, dlaczego umierasz w chwili, gdy jesteś wyleczony...!

 Uciekać mogą tylko Ci, którzy mają dokąd wracać

 Szczęście i miłość jest jak bańka mydlana, nie dotykaj bo czar pryśnie.

 Aleja wzdłuż dębowych drzew
ciało z mą duszą przechadza się, w powietrzu czuć już cały strach on już od dawna dzieli nas...

 Nie ufam tym, którzy są przekonani, że mają wielu przyjaciół. To znak, iż nie znają ludzi.

 Kocham cię i to mnie zabija.

 Nie trafiłeś. Chciałam ciebie... – szepnęła zimno.

 Moje idee to gwiazdy, których nie potrafię ułożyć w konstelacje.