Tadeusz, ach, Tadeusz, gdybyś wiedział...

 Zawsze myślałem, że odważni ludzie nie czują strachu. Po spotkaniu
z Franciszką i jej córką zrozumiałem,
że ci odważni także boją się,
jak wszyscy. Tyle że nie pozwalają,
by strach kierował ich postępowaniem.

 Mówią, że strach jest chorobą.

 Ja nie płaczę... [...]
Ja mam tylko w środku trochę za dużo deszczu...

 Czas robi swoje. A ty, człowieku?

 Jesteśmy Don Kichotami, trzeba pogodzić się z tym, że oberżyści będą nas skubać. Takie jest życie, kto nie chce, by go oszukiwano musi wynieść się na pustynię. Żyjąc na świecie, nie możemy uchronić się przed jego złem. Trzeba tykać i gorzkie i słodkie.

 Prawdziwi ludzie płaczą

 Zwątpiwszy w miłość i cnotę, zostaje jeszcze rozpusta.

 I choć naprawdę nigdy ze sobą nie rozmawiali, zawsze dokładnie wiedziała, co on by powiedział.

 Władza deprawuje. A władza absolutna deprawuje totalnie.

 Jestem z innej bajki. Nie zadawaj się ze mną.