Jest we mnie coś, co nie do końca odpowiada ogólnie przyjętym normom, zasadzie „w zdrowym ciele zdrowy duch”. Pociągają mnie nie te rzeczy, co trzeba: lubię pić, jestem leniwy, nie mam boga, polityki, idei ani zasad. Jestem mocno osadzony w nicości, w swego rodzaju niebycie, i akceptuję to w pełni. Nie czyni to ze mnie osoby zbyt interesującej. Nie chcę być interesujący, to zbyt trudne.
Sprawiasz, że zaczynam pragnąć tego, czego nie mogę mieć.
Życie nie jest tym, co człowiek przeżył, ale tym, co i jak zapamiętał.
Zrobiono Ci krzywdę, to ją pomścij. Nie możesz zapomnieć, to się upij.
Najgorzej, kiedy sama nie wiesz co czujesz.
To, co w jednym ogrodzie uchodzi za chwast,
w innym jest najważniejszą rośliną.
Rozsądny człowiek powinien poprzestawać na towarzystwie swej własnej osoby.
Kto żyje w strachu, nigdy nie będzie wolny.
Szczególnie na odwzajemnienie tego, co dajesz...
Boję się tylko tego, że mogę cię stracić.
Możesz ciągle kogoś tłumaczyć,
ciągle usprawiedliwiać, wybaczać.
Możesz przymykać oko na to, że
cię rani. Ale z czasem przychodzi
taki moment - jeden szczegół, który
sprawia, że już nie potrafisz. Coś
pęka, pojawia się złość, poczucie
żalu i krzywdy. Tak, przecież nigdy
nie liczyłeś na wzajemność, na
wdzięczność... A mimo wszystko
czujesz się zdradzony
