
Człowiek rozsądny dostosowuje się do świata; człowiek nierozsądny z uporem ...
Człowiek rozsądny dostosowuje się do świata; człowiek nierozsądny z uporem próbuje dostosować świat do siebie.
Dlatego wszelki postęp zależy od ludzi nierozsądnych.
Kochać kogoś i być kochanym to najcenniejsza rzecz na świecie.
Najtrudniej skończyć tę robotę, której się nie zaczęło.
Nic tak nie irytuje ludzi, którzy chcą ci obrzydzić życie, jak to, że zachowujesz się, jak gdybyś tego nie zauważał.
Technika, pomyślał. Zbliża ludzi, pozwalając im być samotnikami.
Jeżeli będziesz szukała ideału, koło nosa może ci przejść szansa na prawdziwą miłość.
Niewiele rzeczy tak bardzo oszukuje jak wspomnienia.
Idioto, dlaczego umierasz w chwili, gdy jesteś wyleczony...!
Zaś poddajecie się tej próbie i skazujecie na tę straszliwą szkołę życia dobrowolnie, ufając, że po długim wysiłku przezwyciężycie siebie, zapanujecie nad sobą do takiego stopnia, iż w końcu po wieloletnim posłuszeństwie dostąpicie doskonałej wolności, to znaczy, wyzwolicie się od siebie i unikniecie losu ludzi, którzy przeżyli całe swe życie, a siebie nie znaleźli.
(...) banalni ludzie przystosowują się do świata, a ci niepokorni przystosowują świat do siebie.
Nic tak człowieka nie prześladuje, jak słowa, których nie wypowiedział.