Życie to taka trochę za krótka kołdra.

 Czas to największy skurwysyn... nic nie da wymazać.

 Tylko dlatego, że to jest marzenie nie znaczy, że jest kłamstwem.

 Żyjemy długo, bardzo długo i pracowicie, w przerwach pomiędzy intensywnymi momentami największego smutku – i także największej radości, żyjemy w ekstatycznych momentach,
lecz pomiędzy nimi trwają epickie przerwy.
W życiu najwięcej jest właśnie tych przerw, które, spragnione może następnej epifanii, lękające się następnej klęski, rozpościerają się między wielkimi i rzadkimi momentami jak łagodny płaskowyż, w wysokich górach. Póki znajdujemy się na płaskowyżu nie umiemy nigdy zgadnąć, co jeszcze się wydarzy, co przyniesie następne gwałtowne uderzenie życia. Nieraz myślimy, że nic się już nie wydarzy, że smutek nigdy się nie skończy. Ale na ogół mylimy się – zawsze przychodzi następny wstrząs,
czasem też następna radość. Zawsze przychodzi
kolejny rozdział, a w nim ukryte skarby –
żyjemy w chwili i w trwaniu.

 Nie zakładaj niczego z góry, bo z góry szybko się spada.

 Łzy ludzi, którzy nigdy nie płaczą, spływające spokojnie i bez emocji, są przerażające.

 On jest facetem. Ona kobietą. Facet, kobieta, to daje pożądanie. Proste.

 Czasem dorośli są jak dzieci. A dzieci za szybko dorastają.

 Zawód miłosny może zmienić ludzi
w potwory przepełnione smutkiem.

 Można żyć w obu tych światach - rzekł Aragorn. - Bo nie my, lecz ci, co przyjdą po nas, stworzą legendę naszych czasów.

 Nikt nie zrobił większego błędu niż ten, kto nic nie zrobił, bo mógł zrobić tylko trochę.