Wszyscy w ciemnościach wyglądają wystarczająco przyzwoicie.
Wszyscy w ciemnościach wyglądają wystarczająco przyzwoicie.
To, co mi się przydarzyło,
jest częścią tego, kim jestem.
-W Niebo też nie wierzę.
-Jakoś niespecjalnie przeszkadza mu to istnieć.
Dla umysłu ludzkiego nie ma nic bardziej bolesnego jak ten stan głuchego zastoju i bezsilnej pewności, który następuje po krytycznym momencie napięcia uczuć spowodowanego przez szereg szybko po sobie następujących wypadków i który odbiera duszy zarówno nadzieję, jak i obawę.
... a może to tylko mnie się tak zdawało, że coś sobie wyjaśniliśmy między słowami ?
Żyje się tak samo jak się śni - w pojedynkę.
Dobry człowiek jest jak małe światełko. Wędruje poprzez mroki naszego świata i na swojej drodze zapala zgaszone gwiazdy.
Sposób, w jaki spędzasz każdy kolejny dzień, kiedyś zsumuje się na sposób, w jaki spędziłaś życie.
Ty prosty człowieku z prowincji w worku przywieziony.
Ludzie nie ratują innych ludzi. Ratują siebie.
Ludzie słyszą to, co spodziewają się usłyszeć, a nie to, co się do nich mówi.