Wszyscy w ciemnościach wyglądają wystarczająco przyzwoicie.

 To, co mi się przydarzyło,
jest częścią tego, kim jestem.

 -W Niebo też nie wierzę.
-Jakoś niespecjalnie przeszkadza mu to istnieć.

 Dla umysłu ludzkiego nie ma nic bardziej bolesnego jak ten stan głuchego zastoju i bezsilnej pewności, który następuje po krytycznym momencie napięcia uczuć spowodowanego przez szereg szybko po sobie następujących wypadków i który odbiera duszy zarówno nadzieję, jak i obawę.

 ... a może to tylko mnie się tak zdawało, że coś sobie wyjaśniliśmy między słowami ?

 Żyje się tak samo jak się śni - w pojedynkę.

 Dobry człowiek jest jak małe światełko. Wędruje poprzez mroki naszego świata i na swojej drodze zapala zgaszone gwiazdy.

 Sposób, w jaki spędzasz każdy kolejny dzień, kiedyś zsumuje się na sposób, w jaki spędziłaś życie.

 Ty prosty człowieku z prowincji w worku przywieziony.

 Ludzie nie ratują innych ludzi. Ratują siebie.

 Ludzie słyszą to, co spodziewają się usłyszeć, a nie to, co się do nich mówi.