(...) człowiek zakochany jest najpiękniejszą osobą na świecie.

 Człowiek przyzwyczaja się patrzeć na zło, machać na nie ręką; zaczyna od tego, że się z nim godzi, kończy na tym, że je popełnia.

 Śmiech to dziwny odgłos. Tyle się go wszędzie słyszy, a rzadko kiedy jest prawdziwy.

 Dopóki nie połączy ich świadomość,
nigdy się nie zbuntują; dopóki się nie zbuntują, nie staną się świadomi.

 Duma i siła to bliźnięta syjamskie.

 A jednak to pierwsze złamane serce boli najbardziej,goi się najwolniej i pozostawia najbardziej widoczną bliznę. Co w tym pięknego?

 Cudze kłopoty są zawsze cudze, a moje są moje. Taka minimalna różnica.

 Co to jest, żeby miasto pełne było jednego człowieka!

 Najważniejsze jest serce.

 (...) każdy zakochany człowiek poszukuje straconej części samego siebie.

 Wolność to okrągły kołek w kwadratowej dziurze.