Wiesz, kiedyś myślałam, że jedyną rzeczą gorszą od pecha w ...

 Okłamujemy sami siebie i siebie wzajemnie.

 Przez pierwsze dwadzieścia pięć lat krępowało cię to, że byłeś na wszystko za młody, przez ostatnie dwadzieścia pięć lat dotkliwiej przytłoczy cię to, że będziesz na wszystko za stary. Między chmurą początku i chmurą końca - jakże mało osłonecznionej przestrzeni w ludzkim życiu.

 Odrywamy kawałki od całości, klasyfikujemy dzieląc na drobiny, niepostrzeżenie stając się pyłem.

 Nic nie jest tragiczne w samotności: wszystko, co robimy, gdy jesteśmy sami, w głębi ducha nas bawi.

 Ludzie nie zmieniają tego, kim są. Zmieniają tylko to, co z tym robią.

 Czasami dwoje ludzi po prostu
nie jest sobie pisanych.

 W rzeczywistości sztuka odzwierciedla widza, nie życie.

 To nie jest nasz dom, Zunairo. Nasz dom, w którym stworzyliśmy sobie swój świat, został zmieciony wybuchem pocisku.
Tu jest tylko schronienie. Nie chciałbym, żeby stało się naszym grobem. Straciliśmy nasze dobra, nie traćmy jednak naszych dobrych nawyków. Jedynym sposobem walki, jaki nam pozostał, by nie poddać się tyranii i barbarzyństwu, to strzec tego, co dało nam nasze wychowanie
i wykształcenie. Zostaliśmy wychowani na ludzkie istoty z uwzględnieniem tego,
co w nas boskie, i tego, co śmiertelne.

 Człowiek nie jest bez skazy i nigdy nie jest zadowolony, z tego co ma.

 Ignorowanie to nie to samo, co ignorancja, taką postawę trzeba sobie wypracować.