Życie każdego człowieka jest baśnią napisaną przez Boga.

 Charakter człowieka najlepiej określa się przez to, co uznaje on za śmieszne.

 Nigdy to takie ostateczne słowo.

 Ojczyzna – to wielki zbiorowy obowiązek.

 Trzeba iść do przodu, ciągle na nowo planować swoje życie, osiągnięcie celu
to tylko początek następnego etapu.

 Większość ludzi wolała by umrzeć, niż myśleć. I tak zresztą robią.

 Ocenić swoją duszę przez prostotę i ufność, które są kluczem do Miłości.

 (...) starość jest jakoś podobna do dzieciństwa. Człowiek nie ma już wielu obowiązków i spraw niecierpiących zwłoki.
Czas rozciąga się jak guma, a jednocześnie bliskość śmierci sprawia, że każdy moment jest ważny i można rozkoszować się każdą chwilą, kiedy nic człowieka nie boli, co nie zdarza się zresztą tak często.

 Z nieznanych mi powodów umierający zawsze zadają pytania, na które znają odpowiedź. Może dlatego, że przed śmiercią muszą się upewnić, że jednak mieli rację.

 Kiedy miała piętnaście lat, umiała już całować z otwartymi ustami i wiedziała, że miłość jest głównie źródłem cierpienia.

 Zaprzeczanie jest jak Wersal – wyjątkowo trudne w utrzymaniu.