Nie instytucje tworzą człowieka, ale człowiek instytucje.

 Życie jest podróżą, która jest znacznie łatwiejsza kiedy masz kogoś do towarzystwa, kto cię kocha i kiedy kochasz kogoś.

 Blisko drzwi naszego domu wabią nas przygody, które kosztują mało czasu i pieniędzy.

 (...) woda, tchórzostwo i żądza zawsze poszukują najniższego punktu.

 (...) a jeśli kiedyś znika ktoś, kto nas zna, tracimy jakąś wersję samych siebie.

 Muzyka jest moim światem. Muzyka to marzenie. Przenosi nas do raju.

 Życie to jest boks. Ważne nie to, jak mocno potrafisz uderzać, ale to, jak mocne uderzenia potrafisz przyjąć i nadal iść do przodu.

 To straszne, w wieku prawie szesnastu lat odkryć, że należy się do niewłaściwego gatunku.

 Silny jest ten, który burzy, ale jeszcze silniejszy ten, który potrafi odbudować.

 Trzeba kochać życie, aby je przeżywać,
i trzeba przeżywać życie, aby je kochać.

 Był taki czas, gdy ciągle się spieszyłam. Na przykład jechałam tramwajem i chciałam, żeby on jechał jeszcze szybciej. Miałam ten pośpiech w sobie. I nagle pomyślałam: „Zaraz, dokąd ja się tak śpieszę? Przecież na końcu czeka na mnie trumna” (śmiech). Pozbądź się tego wewnętrznego biegu. Oglądaj świat, obserwuj, co się dookoła ciebie dzieje, bo życie mamy jedno, a przecież we wszystkim można znaleźć tyle piękna. Właściwie samo to, że się żyje, jest już czymś cudownym. (Danuta Szaflarska)