Tkwiąca w tym wszystkim ironia wydała mi się przytłaczająco smutna.

 Od prawdy zawsze wolałem niepewność.

 Wspólne zbrodnie i ponure tajemnice wiążą bowiem ludzi z sobą silniej niż miłość...

 Po co chować urazę? (...) Co można zyskać, rozpamiętując dawne krzywdy? Nic. W ten sposób krzywdzisz tylko siebie, nikogo innego.

 Z każdej książki, którą przeczytałam, zaczerpnęłam jeden paciorek filozoficznej mądrości, a wszystkie nawlokłam na różaniec, który miał mi wystarczyć do końca życia.

 Minuta pojednania więcej
znaczy niż całe życie przyjaźni.

 Jeśli nie odważysz się teraz, to
jesteś śmieciem i nigdy nie będziesz
niczym innym, jak nędznym śmieciem.

 Czy można umrzeć z tęsknoty i rozpaczy? Czy można rozpaść się na kawałki i nadal żyć?

 Jestem, jaka jestem, ale miałam dość rozsądku, żeby nie być tobą.

 Powiedziała: możemy niechcący się połamać, ale to, czy te złamania będą otwarte, zależy od nas.

 Dzięki pamięci można
przeżywać młodość w każdym wieku. Najważniejsze to mieć co wspominać.