Życie praktyczne zawsze wydawało mi się najmniej wygodnym rodzajem samobójstwa.

 To, co robię, nie musi mieć sensu dla nikogo poza mną.

Na tym polega piękno szaleństwa.

 Sztuka kamuflażu w życiu często się przydaje. Rozpadasz się w środku lecz nie pokazujesz tego wkoło by nie ranić tych, których kochasz.

 Można milczeć i milczeniem ranić kogoś.

 Najpiękniejszych chwil
w życiu nie zaplanujesz.
One przyjdą same.

 Często ceną szczęścia jesteśmy my sami.
Chodzi o to, aby ofiarować siebie, zrezygnować
z własnego życia, dać je w ofierze, ale nie
z ciężkiego obowiązku czy fanatyzmu,
ale lekko, ochoczo, z miłości.

 Bo serce jest silne, choć ciało mdłe.

 Wielu ludzi powie ci, że nie dasz rady
– A ty po prostu odwróć się i powiedz "no to patrz".

 Nie wrzucaj wszystkiego do jednego worka... nie udźwigniesz.

 Wpatrując się w sufit, doszła do wniosku, że może dlatego nie może płakać. Bo jaki był sens rozpaczać, skoro nie miał jej kto pocieszyć? I kiedy nawet samej siebie nie umiała pocieszyć?

 Serce człowieka to nic więcej, jak zwyczajna półka, którą można obciążyć tylko do pewnego stopnia, bo w końcu coś musi z niej spaść i będzie trzeba pozbierać roztrzaskane szczątki.