Już samo dążenie do wielkiego celu, jest przejawem wielkiego męstwa.

 Czy choćby najmniejsze osiągnięcie warte jest radości, jeżeli jego zdobyciu nie towarzyszyły ból i łzy?

 Żarty możnych są zawsze dowcipne.

 Zauważałam nanosekundy bez niego.

 Ludzie kochają zwycięzcę. Podziwiają go. Zachwycają się nim, więcej, wielbią. Opisują go, używając słów takich jak bohater, odwaga i wytrwałość. Garną do niego, chcą go dotykać. Pragną być tacy, jak on. Ale dlaczego? Jakie cechy zwycięzcy chcemy naśladować? Jego zaślepioną pogoń za czczą chwałą? Jego rozdętą samolubną obsesję, by zawiesić na szyi kawałek metalu? Gotowość poświęcenia wszystkiego,
w tym ludzi, żeby w imię zdobycia tandetnej statuetki być lepszym od innych na sztucznej nawierzchni? Dlaczego oklaskujemy ten egoizm,
tę miłość własną

 Jeżeli przez całe życie kierujesz się zasadami i przegrasz, to po co ci takie zasady?

 W mroku nie ma nic przerażającego, jeśli tylko stawi mu się czoło.

 Nic tak nie zwalnia ruchu na drodze jak gliniarz.

 To co osiąga się bez bólu, jest nic nie warte. To co łatwo osiągalne jest bez znaczenia.

 Nie należy ufać ludziom,którzy się powtarzają,znaczy to,że albo nie mają nic do powiedzenia, albo chcą nami manipulować

 Lepiej spłonąć szybko, niż tlić się powoli.