Miłość nigdy nie idzie w parze z rozsądkiem.

 Widocznie lubiła miłość i każda jej postać budziła w niej odzew przychylny.

 Nie sądzę, by ktokolwiek był na tyle mądry, aby ocenić, co jest możliwe, a co nie.

 Kto odchodzi jest winien. Zbrodnia i kara, wina i zadośćuczynienie. A zadośćuczynieniem ma być jego samotność. Albo karą. I odrzucenie.

 Nie we wszystko, co widzą twoje oczy, powinieneś wierzyć.

 Któż jednak powie, że za tymi chmurami nie ma słońca?

 Miłość paskudnie wypacza perspektywę.

 A więc milczymy,
myśląc o sobie z daleka.

 Podobno nic nie trwa wiecznie, ale ja mocno wierzę w to, że czasami miłość trwa nawet wtedy,kiedy ukochana osoba odejdzie.

 Nie masz pojęcia... tu się tak niewiele dzieje... A my tak dużo marzymy...

 Na chwilę zapomniałem, że walczy się nie z ludźmi, lecz z ich poglądami.