Wśród ludzi się duszę, ale gdy zostaję sam, samotność mnie ...

 Pamiętaj, że człowiek się zmienia, jednak jego przeszłość nigdy.

 Kochać to niszczyć, a być kochanym, to zostać zniszczonym.

 Przeszłość może nas kształtować,
ale nie określa nas w stu procentach.

 Jeśli możesz czemuś nadać nazwę, przestaje być takie straszne... Ludzie boją się tego, czego nie znają.

 Co weźmiesz do serca, zostanie w nim na zawsze.

 Była w tym okrutna ironia, że aby ocalić ludzi, trzeba zniszczyć kościół.

 Gdy kochamy łudzimy najpierw samych siebie, a potem drugich.

 Nie chodzi o Ciebie. To dar. Nie można na niego zasłużyć, bo wtedy przestałby być darem.

 Nawet smutek przeżywany w samotności wydaje się być bardziej smutny.

 [...] bo sprawiedliwość to tępy nóż. I jako filozofia, i jako sędzia.