Złość prowadzi do grobu.

 Nie można zmusić serca by wybierało rozsądnie. Samo podejmuje decyzje.

 Problemem nie są nogi, oczy czy usta.
Problemy są zawsze w głowie.

 Jakże byłoby miło móc edytować historię własnego życia.

 Życie to pociąg, który nie przystaje na żadnej stacji. Albo wsiada się w biegu, albo się patrzy, jak przejeżdża obok, a nie ma większej tragedii jak stacja widmo.

 Błogosławione niech będą moje porażki! Zawdzięczam im wszystko, co wiem.

 Trzeba uważać z marzeniami, bo mogą się spełnić.

 Wszystkiego, czego nie znasz, pragniesz z odrobiną lęku.

 Padał z nóg, a to, że żył, wynikało wyłącznie z przyzwyczajenia.

 Chciałam, żeby mnie pragnął, nawet jeśli nie mogliśmy nic z tym zrobić.

 Kiedy nie znasz własnego umysłu, wypełniasz go cudzymi poglądami.