Każdy z nas ma swoją własną rzeczywistość albo nawet kilka ...

 Pamiętam. Pamiętam wszystko. I to boli mnie najbardziej.

 Miłość ponoć przenosi góry, może poruszyć z posad świat, jest wszystkim, czego nam potrzeba, ale zawodzi w zderzeniu z realiami życia.

 Kiedy bardzo Ci na czymś zależy, okłamujesz się na każdym kroku.

 Ucz swoje dzieci milczeć. Mówić nauczą się same.

 Wszystko w tym życiu można przebaczyć. Poza prawdą.

 Dobry Polak poci się już przy drugiej cyfrze dziesiętnej, przy piątej dostaje gorączki, a przy siódmej zabija go apopleksja.

 Życie na tej wyspie wymaga
odwagi, a nie krwi.

 Powinienem był. Sam do siebie. Tyle takich wyrzutów. Mógłbym budować z nich domy,
palić nimi w piecu, nawozić nimi ogród.

 Miłość to raptem słowo. Słowo z kina,
z książki, z kolorowego pisma. Tak wielu
ludzi wierzy, że wystarczy je wypowiedzieć
i już będzie dobrze, bo ono uleczy, uratuje,
oczyści. A to tylko słowo. Łatwo je wypowiedzieć,
równie łatwo unieważnić. Ale spróbuj je
przekształcić w prawdziwe, trwałe uczucie,
zmień je w ściany domu, który stać będzie
latami, niczym niezagrożony i da ci szczęście,
bezpieczeństwo, poczucie sensu i radości z
każdej spędzonej wspólnie chwili. To jest
trudne, a często niemożliwe.
Niewielu to umie. Naucz się tego.

 Ale ty sprawiłaś, że zależy mi na tym, by mieć swoje miejsce.