Dwóch głupich: jeden, co daje, drugi, co nie bierze.

 Świat jest jak wielki płaszcz i potrzebuje kieszeni o różnych kształtach.

 Podczas kiedy oni uczyli się życia z książek, on żył naprawdę.

 Jeśli więcej niż jedna osoba zna jakąś tajemnicę, to przestaje być ona tajemnicą.

 Są jednak pewne granice.

 "– Czy opuścił Cię kiedyś ktoś, kogo kochałaś?
– Owszem. Zawsze ktoś kogoś opuszcza. Czasem ten drugi cię ubiegnie.
– I co wtedy zrobiłaś?
– Wszystko. Wszystko, ale to nic nie pomogło. Byłam strasznie nieszczęśliwa.
– Długo?
– Tydzień.
– To niedługo.
– Cała wieczność, jeśli się jest naprawdę nieszczęśliwym. Każda cząstka mojej istoty tak była nieszczęśliwa, że kiedy tydzień minął, wszystko się wyczerpało. Moje włosy były nieszczęśliwe, skóra, łóżko, nawet suknie. Nieszczęście wypełniło mnie tak całkowicie, że nic poza nim nie istniało. A kiedy nic już nie istnieje, nieszczęście przestaje być nieszczęściem, bo nie ma go z czym porównać. I wtedy następuje kompletne wyczerpanie. I wtedy to mija.
Powoli zaczyna się żyć na nowo."

 To możliwość spełnienia marzeń sprawia, że życie jest tak fascynujące.

 Nazwiska odbijają się echem w pokojach przeznaczenia.

 Dlaczego serce kocha tylko to, co może stracić?

 Możesz pozwolić by Twój uśmiech zmienił ludzi, ale nie pozwól zmienić swojego uśmiechu.

 Człowiek niezdolny wybierać to już nie człowiek.