Gdy śmierć wyczytała jej imię, potrafiła rozpoznać jej głos.

 Ten, kto boi się przegrać, już przegrał.

 Padnie za wiele kłamstw, a potem nagle nie ma już prawdy, do której można wrócić.

 Spadające gwiazdy były łzami na policzkach nieba.

 Szczypta ciebie weszła we mnie
i na zawsze mnie zatruła.

 Gdy się ucieka, ucieka się jak wilk. Nigdy po ścieżkach, którymi się kiedyś chodziło

 Chciał zwyciężyć wszystkojedność i bylejakość. Żył rozumem, ale zbyt namiętnie. Za to zabiło go uczucie, zdradzone przez abstrakcję.

 Ludzki rozum może usprawiedliwić każde zło; dlatego jest takie ważne, że nie polegamy na nim.

 Krzyczą tylko ci ludzie, którzy mają zbyt ubogie słownictwo, żeby szeptać.

 Byłoby pięknie, gdyby uczucia można było zwyczajnie wyłączyć.

 Zdumiewające jakie usprawiedliwienia potrafimy wymyslić, kiedy naprawdę czegoś pragniemy.