Jego słowa to moja zguba, przywodząca mnie nad skraj przepaści.

  Żyjmy tak, żeby po naszej śmierci nawet grabarz płakał.

 Środowisko każdej istoty jest kluczem do jej tożsamości.

 Jedyną rzeczą gorszą od tego, że o nas mówią, jest to, że o nas nie mówią.

 On wcale nie myśli (...) i dlatego nie zdarza mu się myśleć błędnie.

 Chcę ci po prosu podarować cały świat (...) i jeszcze chronić cię przed nim.

 Nigdy nie widzimy błędów, które popełniamy, choć inni widzą je z daleka. Nie zdajemy sobie sprawy, jak nieumyślnie ranimy innych.

 A jeśli w siebie uwierzysz, to i świat w Ciebie uwierzy.

 Bądź odważny w ostatecznym rachunku jedynie to się liczy.

 Wielka miłość przetrwa wszystko

 Nie zamierzam przepraszać za to, jak żyję.