Trudne sprawy stają się tylko trudniejsze, kiedy się je odkłada.

 Nie można przeżyć na nowo czasu, który się już raz przeżyło.

 Czas nie potrzebuje żadnego zakamarka, żadnej szczeliny, by posiąść i zniszczyć duszę oraz ciało. Drogocenny czas, który pociągnął już za sobą tyle istnień. Ludzie rzadko się nad nim zastanawiają. Mają o nim bardzo mgliste wyobrażenie, relatywne i subiektywne zarazem. A przecież czas jest jak najbardziej rzeczywisty, ku niezadowoleniu badaczy atomu i przestrzeni, którzy mnożyli się w trakcie kończącego się właśnie dwudziestego wieku. Jest namacalny bardziej niż jakakolwiek istota; widziałem już, jakie przywdziewa stroje i przybiera oblicza. Widziałem też jak zabija.

 Często nie siła, a doświadczenie decyduje o zwycięstwie.

 Noc niesie ukojenie i dodaje nam sił. W obliczu jej ogromu nasze codzienne zmartwienia pierzchają jakby zawstydzone swą małością.

 - Rose jest twarda. Poradziłaby sobie.
- Nie widziałeś, jak cierpiała – odparła z uporem. –
Płakała.
- I co z tego? Wszyscy czasem płaczą. Ty również.
- Ale nie ona.

 Lepiej by zraniła cię prawda, niż pocieszyło kłamstwo.

 Zaryzykujcie, postawcie stopę na ziemi nieznanej.

 Poeta napisał, że po wielkiej miłości przychodzą małe.

 Kobieta prawie zawsze żyje w nieszczęściu.

 Drogę wytycza się idąc.