Jakie to prostoduszne, wbrew regułom logiki uważać świat, ten mały zakątek, za centrum całości i jeszcze z dodatkiem wiecznie trwałym, podobno po katolicku, co by miał być próżnowaniem Boga, gdyby był autorem.
Każdy ma w sobie jakiś ukryty świat, którego nie zna. Dopiero otworzenie na innych umożliwia nam zrozumienie siebie. Bez tej otwartości tworzymy rząd dusz, które są autonomiczne, samodzielne, ale i samotne.
Świat jest piękny i straszny, ale niewypowiedzianie ciekawy, a ciekawość przekształca obcość w pokrewieństwo.
Świat tworzy się w obłędzie,
gdyż poza nim wszystko jest wyobrażeniem.
Nie żyjemy tylko po to, aby gonić za marzeniami. Jest to coś więcej: żyjemy po to, by się uczyć, po to, by obserwować, by czerpać z tego wnioski. świecie jest dużo więcej, niż tylko to, co widzimy na pierwszy rzut oka - zauważmy to!
Świat to książka, a ci, którzy nie podróżują, czytają tylko jedną stronę.
Poezja to świat na zapleczu świata. I jest piękny.
Nie ma w świecie czegoś takiego, co nazywamy zasługą; są tylko fakty, a ich ocena leży w nas, samych ludziach.
Świat jest zły i jeszcze mu się to ułatwia.
Świat nie jest ani dobry, ani zły, ani prawdziwy, ani fałszywy; jest po prostu miejscem, z której nasza wyobraźnia wybiera materię, którą przekształca na zło albo dobro.
