Umiera się nie na jakąś ...

 Jestem miłą osobą
dopóki ktoś nie podniesie mi ciśnienia.

 Potrafię przyznać się do błędu, przeprosić i wiele wybaczyć. Niezwykle cierpliwy ze mnie człowiek i myślę, że moje granice tolerancji dla ludzkich zachowań sięgają bardzo daleko. Taki już ze mnie typ. Ugodowy. Czasami jednak zdarzy się - chociaż niezwykle rzadko - że ktoś uprze się na tyle, że te granice przekroczy. Wtedy zaczynam wyznawać "mamtowdu*izm" i "c*ujmnietoobchodzizm". Wtedy już nikogo nie przepraszam, jedynie samą siebie, że wcześniej byłam tak grzeczna, nazbyt wyrozumiała w stosunku do innych i zbyt mało honorowa w stosunku do siebie.

 Ile niewypowiedzianych słów przepadło
na zawsze. A może ważniejsze były od
tych wszystkich wypowiedzianych

 Prostota ma swoją gorzką stronę.

 Przyłączył się do większości [tj. umarł].

 Większość ludzi gra szczerość, poddając się terrorowi poprawności.

 Może rzeczywiście dopiero po ciężkim kryzysie człowiek poznaje siebie naprawdę, może trzeba dostać w kość, żeby zrozumieć, czego właściwie chce się od życia.

 Kto stoi w miejscu, ten się cofa.

 Kto chce sam siebie ukarać, zawsze znajdzie po temu okazję.

 Nie poddaję się losowi, tylko trzeźwo myślę.