Może rzeczywiście dopiero po ciężkim kryzysie człowiek poznaje siebie naprawdę, może trzeba dostać w kość, żeby zrozumieć, czego właściwie chce się od życia.
Ze wszystkich dróg zawsze wybieraj najtrudniejszą.
Nigdy się nie poddawaj bo jeśli przejdziesz najgorsze chwile, to znaczy, że zasługujesz na te najlepsze.
I nigdy nikomu ani niczemu nie oddawaj całej siebie. Zostaw choć kawałek na własność, żebyś miała do czego doszywać, jak Ci resztę wyszarpią. Ta rada dotyczy głównie serca.
Być chrześcijaninem jest czymś bardzo wielkim albo niczym.
Tylko zmysły mogą uleczyć duszę, tak jak dusza leczy zmysły.
Śmierć, pragnienie śmierci pojawia się zawsze znikąd.
Dobrze, że krwawiące ludzkie serce to tylko metafora, bo inaczej nasza planeta ociekałaby czerwienią.
Tęsknota za człowiekiem
to najgorsza kara jaką
można dostać od życia.
Wszystko się zmienia, ale czasem zmienia się na gorsze i wtedy trzeba coś przedsięwziąć.
