Życie jest jak tor wyścigowy. To zakręty nadają mu znaczenie.

 Wygląda na to, że pod
kierunkiem Plutarcha i Fulvii
zdołałam osiągnąć dno i zapukać od spodu.

 Wygląda na to, że tylko cierpiąc, potrafimy zobaczyć, co jest naprawdę ważne.

 [...] na zalanej słońcem łące, daleko od utartych ścieżek codziennego życia.

 W ciszy słychać więcej,
w samotności więcej widać.

 Lecz tę, którąś w życiu
znienawidził w śmierci ukochasz.

 (...) byłem jedynym powiernikiem, tajemnica zbliża. I bardzo oddala.

 A niech to diabli, pomyślałem, rumieniec nie należy do lojalnych sprzymierzeńców.

 Potrzeba czasu i wysiłku, by coś stworzyć, ale w jednej chwili wszystko może się rozpaść jak zamek z piasku.

 (...) tylko w naszych czasach tak się o miłości nie mówi.

 Panowanie nad życiem innych stanowiło wystarczający powód, by nadal egzystować.