Człowiekowi można odebrać wszystko, rodzinę, pieniądze, ubrania, a nawet honor, ...

 Przyjaciele przychodzą i odchodzą, jak kelnerzy w restauracjach.

 Sprawiasz wrażenie ducha,
który próbuje wywoływać żywych.

 Nikt - szepnęła pani Neville - tak naprawdę nie dorasta.

 Kamienie i wspomnienia trwają wiecznie.

 Aż któregoś dnia pojmujesz nagle,
że całe twoje życie jest ohydne, nie warte zachodu, jest horrorem, czarną plamą na białym polu ludzkiej egzystencji. Pewnego ranka budzisz
się z lękiem, że będziesz żyć.

 Ludzie w rozpaczy nabierają nadludzkich sił.

 Mężczyzn gubi ambicja. Oni zawsze chcą tego o czym wiedzą, że to niemożliwe i nieosiągalne. A możliwego nie zauważają.

 Przecież nie możemy dojść do końca, nie zacząwszy.

 Lepiej się spóźnić pół godziny na tym świecie, niż wylądować pół wieku za wcześnie na tamtym.

 Skromność jest dla świętych i nieudaczników. Ja nie jestem ani jednym, ani drugim.