Poezja to choroba świata, gorączka rzeczywistości.

 Jestem skrajnie wyczerpany,
a przecież jest rano...

 Trzeba być wrażliwym [...] inaczej nie ma się żadnej wartości jako człowiek.

 My, ludzie czasem jesteśmy dziwni. Mamy talent do zaczynania ciągle od nowa, dążymy do trwałości i jednoznaczności, ale życie pełne jest niespodzianek i niejasności.

 Prawdziwe, wielkie życiowe przedsięwzięcia to najczęściej nie bohaterskie czyny, lecz gry na cierpliwość.

 Wszechświat jest bardzo wielki. Starczy w nim miejsca na całą masą ludzi, z których każdy będzie miał rację, chociaż nie zgodzi się z żadnym innym.

 Każdy chce mieć przyjaciela, a nikt nie myśli, co robić, aby nim być.

 Śmierć nie człowiek - może się zmiłuje...

 Jak łatwo przegapić to, co ważne w życiu.

 I to jest właśnie kłopot z ludźmi, którzy mówią, co myślą. Są przekonani, że inni też się tak zachowują.

 Świat jest dziwny. Ludzie są dziwni.
My jesteśmy dziwni. I miłość jest dziwna.