(...)" Za dużo wszystkiego może zniszczyć (...). Za dużo ciemnosci ...

 Jakoś żyłem. Jakoś – z najwyższym trudem – oddychałem.

 (...) i nie wiem, czy biegnę ku czemuś, czy przed czymś uciekam.

 Jesteś ukrytym wierszem mego serca. Czytam Cię bez przerwy, uczę się ciebie na pamięć w każdej chwili naszej rozłąki.

 Potrzeba odwagi, by przyznać, że się myliliśmy.

 Nigdy nie jest za późno, żeby zawrócić z drogi, którą się obrało.

 W Niebie, brakuje wszystkich interesujących ludzi.

 Co niezastąpionego mam w sobie? To, moje myśli. Moje troski. Moje przywiązania. Moje miłości.

 Nazwiska odbijają się echem w pokojach przeznaczenia.

 Głupota ludzka nie ma granic.

 Nadejdzie czas, w którym będziecie musieli wybierać między tym co słuszne, a tym, co łatwe.