Przyjdź i przypomnij mi, że jeszcze żyję.

 Trzeba żyć własnym życiem, a nie cudzym.

 Czy można utracić coś, czego się nigdy nie miało?

 Zwątpiwszy w miłość i cnotę, zostaje jeszcze rozpusta.

 Czasem smutku nie da się opisać - powiedziała Jessica. - Czasem ból trwa bez końca.

 Idę wypełnić na nowo swą pustkę, wydłużyć noce i zapełniać je coraz bardziej snami.

 Będziesz miał czas na odpoczynek po śmierci.

 Jak można przechodzić koło drzewa
i nie być szczęśliwym, że się je widzi? Rozmawiać z człowiekiem i nie być szczęśliwym, że się go kocha?

 Pamiętaj, że to, co wpuszczasz do głowy, pozostaje w niej na zawsze.

 W końcu przedstawienie bez publiczności nie jest nic warte.

 Nasze drogi mogą się przecinać, ale nigdy nie spotkamy się naprawdę...