Moje pragnienia są zbyt słabe, nie mogą mną kierować.

 Kto wierzy, że jest kochany, gdy go chłoszczą, ten sam potem chłoszcze.

 Śmiercią też się nikt nie zaraża, a przecież wszyscy umieramy.

 Trzeba wszystko uporządkować. Musisz się zdecydować,
czego chcesz się trzymać. Musisz wiedzieć, co trwa, a
co przeminęło. I czasami ustalić, czego nigdy nie było.
I musisz sobie pewne rzeczy odpuścić.

 Ból istnienia jest do wytrzymania, nie do wytrzymania jest ból nieistnienia.

 Człowiek ma zawsze przesadne wyobrażenie o tym, czego nie zna.

 Człowiek, kiedy jest sam, bywa zwykle bardziej "ludzki", niż kiedy jest członkiem tłumu, podnieconej masy.

 Gdybym sam nie brał udziału w tej zadymie, to bym normalnie zażądał torby z popcornem.

 W sprawach rozwodowych na wstręcie fizycznym można przecież zajechać dowolnie daleko.

 Gdy się za czymś bardzo tęskni i wreszcie ma się to w zasięgu ręki, można wpaść w euforię, ale to mija, gdy znów się zderzymy z twardą rzeczywistością.

 Przypuszczam, że kiedy nie można czegoś powiedzieć, spojrzenia wypełniają się słowami.