Piekło jest w nas. W środku. Każdy nosi je ze sobą, dopóki go nie pokona.
Kiedy jest najciemniej, wtedy błyska znowu nadzieja.
Nie słychać, jak ludzie myślą o sobie. Jak w myślach ratują ukochanych. Jak przychylają im nieba, sobie skąpiąc powietrza.
Lubię myśleć o życiu jak o nieskończonej układance z tak niezwykłą liczbą elementów, że bez względu na to, ile z nich uda nam się do siebie dopasować, obraz i tak pozostaje niedokończony.
Wydaje mi się, że ludzie są czymś... upadłym, rozpadłym, sparszywiałym, co kiedyś było całe, potężne i piękne... I po prostu to coś... próbuje się znowu scalić.
Pogardzam wszystkimi i mam wstręt taki do hołoty umysłowej, że rzygam.
Kto żyje nadzieją, tańczy bez muzyki.
Kiedy opuszcza się gardę,dostaje się cios w serce.
Bo w życiu to wszystko lepiej smakuje, jak jest przyprawione miłością. Trzeba jej dodawać wszędzie. Gdzie się tylko da.
Ci, którzy odchodzą pierwsi,mają dużo lepiej. Ci, którzy zostają, muszą być bardzo silni, żeby przeżyć samotność.
