Nie sposób odwołać przykrych słów, choćby się ich potem żałowało.

 Moje życie jest, jak moje włosy - trudne do ułożenia.

 Lecz rzeka wciąż płynie za progiem, a świat czeka na zewnątrz. To świat, w którym musimy żyć.

 Nie rób z siebie mostu, po którym inni spacerują.

 Nie do ciebie należy odbieranie życia.

 Za mocno śpisz. Na wojnie załatwią Cię pierwszego.

 Przebaczenie i czekolada chodzą parami.

 Tak się pewnie stanie, ale kim bym był gdybym nie spróbował?

 Poza tym na świecie jest niewiele istot groźniejszych od kobiety.

 
Chciałbym zabić wewnętrzne lenistwo.

 – Jolu, zdejm kapelusz. Będziemy uprawiać miłość francuską!
– Jurku, spokój się!