Prawdziwa sztuka rodzi się w cierpieniu.

 Nie przypominam sobie, bym kogokolwiek z was zapraszał.
Nie bez powodu stworzyłem sobie dom bez drzwi.

 Będzie dobrze – powiedziałem z nadzieją, że mi uwierzy. Z nadzieją, że sam uwierzę.

 Wierzyć to znaczy ufać, kiedy cudów nie ma.

 Granie jakiejś roli jest zawsze męczące.

 Odpowiedzi nigdy nie zjawiają się z okrzykiem Eureka!

 Sympatia i pożądanie nie mają ze sobą nic wspólnego.

 No i nie ma nic gorszego niż kiedy ci mówią, że jesteś dobry, a ty wiesz, że jesteś zły.

 Nienawiść zżera, paraliżuje i przeszkadza żyć.

 Sprawa była tak przezroczysta, że wszyscy sobie o nią łeb rozwalali.

 Podróż przecież nie zaczyna się w momencie, kiedy ruszamy w drogę, i nie kończy, kiedy dotarliśmy do mety.
W rzeczywistości zaczyna się dużo wcześniej i praktycznie nie kończy się nigdy, bo taśma pamięci kręci się w nas dalej, mimo że fizycznie dawno już nie ruszamy się z miejsca............