Często wystarczy jedna chwila, by wszystko zmienić.

 Gra się takimi kartami, jakie się ma, nawet jeśli są kiepskie.

  Im bliżej jesteśmy chwili szczęścia,
tym bardziej niepokoi nas jego ułuda.

 Może ten świat zawsze był obłąkany, a ja dopiero to sobie uświadomiłam.

 Kiedy ludzie patrzą w ogień, ich oczy są bardzo szczere.

 Wiedza bowiem przynosi ból.

 Mur jest najbardziej oczywistą i widoczną demonstracją fiaska systemu komunistycznego.

 Chce się poczuć w końcu gdzieś dobrze, wiedzieć, że tam pasuje, być częścią czegoś.
Czegokolwiek.

 Cóż, cierpieć bez skargi to jedyna rzecz, której należy się nauczyć w tym życiu.

 Cisza powstała z nieobecności oddechu jest najgłośniejszym dźwiękiem, jaki kiedykolwiek słyszałem.

 Wielu ludzi całe swoje życie spędza w miejscu, w którym nie chce być, ze strachu, że alternatywa może okazać się jeszcze gorsza. Czy to nie smutne?