Rodzi nie tylko matka dziecko, ...

 Czas przemija,
wypowiedziane słowo, pozostaje...

 Życie daje nam tylko określoną liczbę okazji.

 (Należy...) boleć nad występkiem, a cieszyć się z napomnienia.

 Jak strumienie i rośliny, dusze także potrzebują
deszczu, ale deszczu innego rodzaju: nadziei,
wiary, sensu istnienia. Gdy tego brak, wszystko
w duszy umiera, choć ciało nadal funkcjonuje.
Można wtedy powiedzieć:
„W tym ciele żył kiedyś człowiek”.

 Za ołtarze i ogniska domowe walczyć.

 Sztuką jest pasować do reszty, stojąc z boku.

 Przeszłość można medytować, przyszłość trzeba tworzyć.

 W chwili, w której umiera w nas dziecko, zaczyna się starość.

 W oczach tkwi siła duszy.

 Nie ma większego ślepca nad tego, który nie chce zobaczyć.